به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «صبح زاگرس» سفر معاون وزیر راه و شهرسازی به استان کهگیلویه و بویراحمد، با جمله‌ای همراه شد که بیش از هر چیز در ذهن مردم ماند: «وزیر گفته سلام گرم مرا به مردم استان برسانید.» جمله‌ای که شاید در ادبیات رسمی نشانه احترام تلقی شود، اما برای مردمی که سال‌هاست با مشکلات انباشته در حوزه راه، مسکن و زیرساخت‌های عمرانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، نه تسکین‌دهنده است و نه قانع‌کننده.

استان کهگیلویه و بویراحمد، استانی نیست که با پیام‌های غیرحضوری اداره شود. این استان سال‌هاست بار محرومیت مزمن را به دوش می‌کشد؛ از راه‌های ناایمن و پروژه‌های نیمه‌تمام گرفته تا وعده‌هایی که هر بار در سفر یک مقام تکرار شده و بی‌سرانجام مانده‌اند. در چنین شرایطی، انتظار افکار عمومی روشن است: وزیر باید خودش بیاید.

سؤال اصلی مردم ساده اما جدی است؛ آیا اهمیت مشکلات این استان آن‌قدر نیست که وزیر راه و شهرسازی شخصاً وقت بگذارد و از نزدیک واقعیت‌ها را ببیند؟ حضور معاونان، هرچند محترم، معمولاً بدون اختیار کافی و ضمانت اجرایی است و اغلب به بازدیدهای تشریفاتی و گزارش‌های اداری ختم می‌شود؛ گزارش‌هایی که شاید در تهران رضایت‌بخش باشد، اما در زندگی روزمره مردم تغییری ایجاد نمی‌کند.

وقتی مردم با جاده‌هایی ناایمن تردد می‌کنند، وقتی پروژه‌های حیاتی سال‌ها خاک می‌خورند و وقتی توسعه زیرساختی به تعویق افتاده، «سلام گرم» نه مطالبه را پاسخ می‌دهد و نه مشکل را حل می‌کند. آنچه مردم می‌خواهند، شنیده‌شدن مستقیم، تصمیم‌گیری میدانی و تعهد روشن است؛ نه پیام شفاهی از پشت میزهای پایتخت.

پیام ناخواسته چنین رویکردی این است که کهگیلویه و بویراحمد هنوز در اولویت‌های اصلی قرار ندارد. این احساس بی‌توجهی، از خود مشکلات خطرناک‌تر است؛ چراکه اعتماد عمومی را فرسوده و امید به تغییر را کمرنگ می‌کند. توسعه، با احترام لفظی آغاز نمی‌شود؛ با حضور مسئول، شناخت میدانی و اقدام عملی معنا پیدا می‌کند.

اگر قرار است گرهی از کار مردم باز شود، مسیر آن کاملاً مشخص است، وزیر باید شخصاً به استان بیاید، پای صحبت مردم بنشیند، برنامه بدهد و مسئولیت بپذیرد، مردم کهگیلویه و بویراحمد، بیش از سلام گرم، به اهمیت واقعی نیاز دارند.

انتهای خبر/