به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «صبح زاگرس»در سرزمین بهمئی، جایی که آفتاب هر صبح بر شانه‌های کوه‌های سترگ می‌نشیند و باد، نام این دیار را با احترام در دشت‌ها می‌پراکند، مردمی زندگی می‌کنند که ریشه‌هایشان در خاک است و نگاهشان به افق. ۲۲ بهمن برای آنان تنها یک روز تاریخی نیست؛ روزی است که روح جمعی‌شان چونان شعله‌ای فروزان، دوباره زبانه می‌کشد و شهر را به میدان شکوه بدل می‌کند.

در این روز، لیکک و روستاهای پیرامونش رنگ دیگری گرفته اند. خیابان‌ها از قدم‌هایی پر شده که هرکدام داستانی از ایستادگی با خود دارند. پیرمردی که سال‌ها بار زندگی را بر دوش کشیده، جوانی که امید را در چشمانش حمل می‌کند، زنانی که ستون‌های صبر این دیارند، و کودکانی که فردای روشن را در دستان کوچکشان می‌فشارند؛ همه در کنار هم، یک صدا و یک دل، راهی می‌شوند.

مردم بهمئی در ۲۲ بهمن، همچون سپاهی از نور، پیش می‌روند. پرچم‌هایی که در دستشان می‌رقصد، تنها نشانه نیست؛ عهدی است با گذشته‌ای که سختی‌ها را تاب آورد و آینده‌ای که باید ساخته شود. صدای آنان، صدای مردمی است که هیچ‌گاه در برابر طوفان‌ها عقب ننشستند و هر بار که زمین لرزید، خودشان کوه شدند.

در این روز، بهمئی تنها یک نام روی نقشه نیست؛ روحی زنده است که در رگ‌های تاریخ جریان دارد. ۲۲ بهمن در این دیار، لحظه‌ای است که مردمش با گام‌هایی استوار، با قلب‌هایی روشن و با ایمانی ریشه‌دار، نشان می‌دهند که این سرزمین هنوز هم بر شانه‌های مردمانی می‌ایستد که غیرت را زندگی می‌کنند، نه تعریف.