روایت یک عقبماندگی در سایه وعدهها؛
دنا مطالبه میکند؛ مسئولان پاسخ دهند
انبوه پروژههای نیمهکاره ورزشی در دنا به نماد فاصله وعده تا عمل تبدیل شده است؛ اکنون مطالبهای جمعی و افکار عمومی از مسئولان، گزارش شفاف عملکرد میخواهد برای تعیین تکلیف طرحهایی که امید جوانان را معطل نگه داشتهاند.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «صبح زاگرس» شهرستان دنا در شمال استان کهگیلویه و بویراحمد، سرزمینی است که نامش با برفهای سپید، قلههای استوار و رودهای خروشان گره خورده است. سایه رشتهکوه سترگ دنا بر سر شهرهایی چون سیسخت و روستاهای پراکنده در دامنههای زاگرس، تصویری چشمنواز از طبیعت بکر ایران ترسیم میکند. دنا نهتنها یکی از قطبهای گردشگری چهارفصل جنوب کشور بهشمار میرود، بلکه در سالهای اخیر با رشد سفرهای داخلی، به مقصدی محبوب برای کوهنوردان، طبیعتگردان و خانوادههایی تبدیل شده که بهدنبال هوای پاک و آرامشاند.
با این حال، پشت این ویترین زیبا، واقعیتی تلخ نهفته است؛ شهرستانی با جمعیتی محدود اما پراکنده، با روستاهایی که فاصلهشان تا مرکز شهرستان گاه با جادههایی صعبالعبور سنجیده میشود، با جوانانی که استعداد دارند اما زیرساخت ندارند. دنا با وجود ظرفیت بالای گردشگری، کشاورزی و حتی ورزشهای کوهستانی، همچنان در ردیف مناطق کمتر برخوردار قرار میگیرد؛ منطقهای که سهمش از توسعه، بیشتر وعده بوده تا پروژهای به سرانجام رسیده.
زیرساختهایی که همپای طبیعت رشد نکردند
اگر گردشگری در دنا رونق گرفته، زیرساختهای آن همپای آن رشد نکردهاند. اگر جمعیت جوان شهرستان مشتاق ورزش و فعالیت اجتماعی است، امکانات ورزشی پاسخگوی این اشتیاق نیست. سالنهای نیمهتمام، زمینهای چمن مصنوعی که سالهاست در مرحله خاکبرداری یا فنسکشی متوقف ماندهاند، پروژههایی که با کلنگزنیهای پرشور آغاز شدند اما امروز تنها تابلویی رنگورورفته از آنها باقی مانده، بخشی از واقعیت میدانی دناست.
در سالهای گذشته، بارها مسئولان استانی و ملی در سفرهای رسمی یا بازدیدهای میدانی، از «تحول در زیرساختهای ورزشی» سخن گفتهاند. وعده تکمیل سالنهای چندمنظوره، استانداردسازی زمینهای فوتبال، ایجاد فضاهای ورزشی برای بانوان و حتی توسعه ورزشهای کوهستانی و زمستانی، بارها در تریبونها تکرار شده است. اما پرسش جدی اینجاست که سهم دنا از این وعدهها دقیقاً چه بوده و چه میزان آن تحقق یافته است؟
نقش نماینده و مدیرکل؛ مسئولیت یا روایت؟
نماینده حوزه انتخابیه بویراحمد، دنا و مارگون در مجلس شورای اسلامی، بهعنوان مطالبهگر اصلی حقوق مردم در سطح ملی شناخته میشود. از سوی دیگر، مدیرکل ورزش و جوانان استان نیز متولی مستقیم سیاستگذاری و اجرای پروژههای ورزشی است. این دو ضلع، اگر همافزا عمل کنند، میتوانند موتور محرک توسعه ورزشی منطقه باشند؛ اما اگر وعدهها جای عمل را بگیرد، نتیجه چیزی جز انباشت پروژههای نیمهتمام و وضعیت اسفبار کنونی شهرستان دنا نخواهد بود.
در سالهای اخیر، در نشستها و مصاحبهها، از «تخصیص اعتبار»، «پیگیری در سطح وزارتخانه» و «اولویت دادن به مناطق محروم» سخن گفته شده است. اما مردم دنا بیش از آنکه آمار و ارقام روی کاغذ را ببینند، وضعیت پروژهها را با چشم خود قضاوت میکنند. سالنهایی که سقف دارند اما کفپوش ندارند. زمینهایی که فنس دارند اما چمن ندارند. استخرهایی که اسکلتشان سالهاست در برابر باد و باران ایستاده اما خبری از آب و بهرهبرداری نیست.
وعدههایی که تاریخ مصرفشان گذشت
نقد منصفانه یعنی دیدن تلاشها، اما نادیده نگرفتن کاستیها، ممکن است در مقاطعی اعتباراتی جذب شده باشد یا پروژهای به بهرهبرداری رسیده باشد؛ اما پرسش اصلی درباره «تناسب» است. آیا میزان پیشرفت پروژههای ورزشی در دنا متناسب با ظرفیت انسانی و گردشگری این شهرستان بوده است؟ آیا وعدههای اعلامشده در زمان انتخابات یا سفرهای رسمی، در بازه زمانی معقولی محقق شدهاند؟
وقتی ماهها و حتی سالها از کلنگزنی یک پروژه میگذرد و پیشرفت فیزیکی آن از چند درصد فراتر نمیرود، دیگر نمیتوان صرفاً از «کمبود اعتبار» سخن گفت. مدیریت اولویتها، نحوه توزیع منابع، قدرت چانهزنی در سطح ملی و حتی شفافیت در اطلاعرسانی، همگی در این میان نقش دارند.
مردم حق دارند بدانند که چه تعداد پروژه ورزشی در دنا تعریف شده است؟، چه میزان اعتبار برای هرکدام مصوب و چه میزان تخصیص یافته؟، چرا برخی پروژهها سالهاست راکد ماندهاند؟، چه برنامه زمانبندی مشخصی برای تکمیل آنها وجود دارد؟
ورزش؛ فقط ساختمان نیست، امید اجتماعی است
در منطقهای که بیکاری و مهاجرت جوانان از دغدغههای جدی است، ورزش تنها بهعنوان یک فعالیت تفریحی محسوب نمیشود؛ بلکه یک ابزار اجتماعی برای کاهش آسیبها، افزایش نشاط و تقویت هویت جمعی است. وقتی جوان دنا سالن مجهز، زمین استاندارد یا فضای تمرینی مناسب نداشته باشد، آسیب آن تنها متوجه یک تیم یا یک رشته ورزشی نیست؛ بلکه سرمایه اجتماعی منطقه فرسوده میشود.
اگر قرار است دنا بهعنوان مقصد گردشگری چهار فصل معرفی شود، چرا زیرساخت ورزشهای کوهستانی، اسکی، سنگنوردی و طبیعتگردی سازمانیافته تقویت نمیشود؟ چرا از ظرفیت طبیعی منطقه برای برگزاری رویدادهای ملی و استانی استفاده نمیشود تا هم اقتصاد محلی تقویت شود و هم نام دنا در تقویم ورزش کشور تثبیت گردد؟
مطالبهگری بهجای مصلحتاندیشی
این گزارش نه برای تخریب بلکه برای مطالبهگری نوشته شده است، نماینده مردم و مدیرکل ورزش و جوانان، اگر عملکرد خود را قابل دفاع میدانند، بهترین پاسخ، ارائه گزارش شفاف و مستند به افکار عمومی است. انتشار جدول پروژهها، میزان پیشرفت، اعتبارات جذبشده و برنامه زمانبندی تکمیل، میتواند بسیاری از ابهامات را برطرف کند.
اما اگر سکوت ادامه یابد و وعدهها همچنان جای اقدام را بگیرند، فاصله میان مردم و مسئولان بیشتر خواهد شد. دنا بهواسطه طبیعتش شناخته میشود، اما آیندهاش به تصمیمهای مدیریتی امروز گره خورده است.
وقت پاسخگویی است
اکنون زمان آن رسیده که از فضای کلیگویی عبور کنیم. مردم دنا نه آمارهای کلی استانی را میخواهند و نه تصاویر یادگاری از کلنگزنیها را. آنها پروژهای میخواهند که آغاز میشود و به پایان میرسد؛ سالنی که ساخته میشود و در آن صدای شادی جوانان طنین میاندازد؛ زمینی که بهجای خاک و سنگ، چمن سبز زیر پای نوجوانان داشته باشد.
نماینده بویراحمد، دنا و مارگون و مدیرکل ورزش و جوانان استان، باید بدانند که سرمایه اصلی هر مسئول، اعتماد عمومی است. این اعتماد با وعده بهدست نمیآید؛ بلکه با عمل تثبیت میشود.
شهرستان دنا و همه شهرها و روستا و با همه زیباییهایش، شایسته محرومیت زیرساختی نیست. وقت آن است که میان قلههای سربهفلککشیدهاش، ارادهای همارتفاع شکل بگیرد؛ ارادهای برای پایاندادن به پروژههای نیمهتمام و همچنین آغاز فصلی تازه از توسعه واقعی برای امیدآفرینی در بین جوانان و نوجوان شهرستان دنا.
انتهای خبر/
